Special products :: http://special-products.gr/gr/kermatodektes.asp ::

Ανακαλύψτε την Αλεξανδρούπολη...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

Η Αλεξανδρούπολη, η πρωτεύουσα του Έβρου, κατέχει ηγεμονική θέση στο γεωγραφικό χώρο της Αν. Μακεδονίας και Θράκης,καθώς αποτελεί τη βασική πύλη διασύνδεσης μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της Μεσογείου,της Ασίας και της Παρευξείνιας ζώνης και έχει αναδειχθεί ως μείζων εσωτερικός συνοριακός κόμβος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η πόλη της Αλεξανδρούπολης ακολουθεί ταχείς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης.

Το λιμάνι και ο σιδηροδρομικός σταθμός της αποτελούν σημαντικά κέντρα του διαμετακομιστικού εμπορίου. Με την εφαρμογή του σχεδίου "Ι.Καποδίστρια" και την ένταξη νέων οικισμών, ο Δήμος Αλεξανδρούπολης αναδεικνύεται σε σημαντικό τουριστικό κέντρο που προσφέρει τη δυνατότητα συνδυασμού του θαλάσσιου τουρισμού, του ιαματικού τουρισμού και του οικοτουρισμού.

Οι παραθαλάσσιοι οικισμοί του Δήμου Αλεξανδρούπολης - η Μάκρη, η Μεσημβρία, τα Δίκελλα -, αλλά και οι ορεινοί οικισμοί -ο Πόταμος , ο Άβαντας, η Αισύμη, η Λεπτοκαριά, η Κίρκη, η Συκκοράχη - προσφέρουν στους επισκέπτες τους διαδρομές μοναδικής, φυσικής ομορφιάς.Επιπλέον, η Αλεξανδρούπολη βρίσκεται πολύ κοντά στα σημαντικά απο οικολογική άποψη μέρη της Δαδιάς, του Δέλτα, του ποταμού Έβρου και των ιαματικών λουτρών Τραϊανούπολης.

Η Αλεξανδρούπολη,με πληθυσμό που υπερβαινεί τους 50.000 κατοίκους προσφέρει υψηλή ποιότητα ζωής εξασφαλίζοντας την περιβαλλοντική ισορροπία και τη συνεχή πολιτιστική αναβάθμιση ,διαθέτοντας ζωντανή καλλιτεχνική και πνευματική ζωή,προσφέροντας πολαπλές επιλογές διασκέδασης.

Είναι μία πόλη, αγαπημένη για τους κατοίκους της και μαγευτική για τους επισκέπτες της.



ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Η Αλεξανδρούπολη με τους 60000 κατοίκους της είναι η πρωτεύουσα του Νομού Έβρου. Πήρε το όνομά της από τον Βασιλιά Αλέξανδρο ο οποίος την επισκέφτηκε μετά την απελευθέρωση της στις 14 Μαΐου 1920. Η πόλη αποτελεί την έδρα της Ιατρικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου και της Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Ο αρχικός της πληθυσμός αποτελούνταν στα μέσα του 19ου αιώνα από λίγους ψαράδες και άρχισε να αυξάνεται μετά το 1870, όταν άρχισε η τοποθέτηση των σιδηροδρομικών γραμμών που θα ένωναν τη Θεσσαλονίκη με την Κωνσταντινούπολη. Η κομβική θέση της πόλης προσδιόρισε και τον εμπορικό της χαρακτήρα.

Η πόλη, νέα, με σύγχρονο σχεδιασμό και φανταστική ρυμοτομία, είναι σπουδαίος συγκοινωνιακός κόμβος με λιμάνι, αεροδρόμιο και σιδηροδρομικό σταθμό.

Η πόλη διαθέτει αρκετά μουσεία όπως το Εθνολογικό Μουσείο της κας. Γιαννακίδου, το Εκκλησιαστικό Μουσείο, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το Μουσείο Αρχαιοφίλων. Εντυπωσιακό όμως είναι και το ορεινό τοπίο της πόλης με τα πολλά ερείπια κάστρων, τις πολλές χαράδρες και σπηλιές. Ένα πλήθος αξιοθέατων όπως η σπηλιά του Κύκλωπα και η αρχαία Μεσημβρία βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα η οποία είναι και το μεγαλύτερο θέλγητρο της πόλης.

Ένας μεγάλος αριθμός ξενοδοχείων καθώς και το μεγάλο κάμπινγκ στις παραλίες μήκους πολλών χιλιομέτρων προσφέρουν στους επισκέπτες τις υπηρεσίες τους. Μια σειρά από εκδηλώσεις, εκθέσεις, συνέδρια και γιορτές, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, δίνουν την δυνατότητα στην πόλη να δώσει το δικό της ξεχωριστό πολιτισμικό ? καλλιτεχνικό παρόν. Οι εκδηλώσεις αυτές πραγματοποιούνται στο πάρκο Εγνατία, στο οποίο βρίσκεται ένα υπαίθριο θέατρο όπως και στην κεντρική πλατειά του Φάρου ο οποίος αποτελεί και το έμβλημα της πόλης.



ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΔΑΔΙΑΣ
Το δάσος της Δαδιάς εκτείνεται στο μέσο του Νομού Έβρου και περιλαμβανει τους νοτιοανατολικούς λόφους της οροσειράς της Ροδόπης. Η περιοχή τέθηκε το 1980 υπό περιβαλλοντική προστασία και περιλαμβάνει δύο αυστηρά φυλασσόμενες ζώνες, μια επιφάνεια 72900 στρεμμάτων και μια περιφερριακή ζώνη γύρω απο την κεντρική ζώνη, δηλαδή μια επιφάνεια 357100 στρεμμάτων.

Οι ήσυχοι λόφοι της Δαδιάς διακόπτονται απο πολυάριθμες χαράδρες και μικρούς ποταμούς, τα ώριμα δάση απο πεύκα και βαλανιδιές διακόπτονται απο μικρά ξέφωτα και εναλλάσσονται με λιβάδια,βοσκοτόπια και καλλιεργούμενα χωράφια, ενω ανυψώνονται βράχοι ανάμεσα σε αυτό το ονειρεμένο τοπίο. Ένα μωσαϊκό βιοτόπων, στο οποίο φιλοξενούνται πολυάριθμα ζώα και φυτά. Μέσα στα πυκνά μέρη του δάσους κατοικούν περισσότερα απο 48 είδη θηλαστικών ζώων (λύκοι, ζαρκάδια, σκίουροι, νυχτερίδες). Η πλούσια πανίδα ερπετών, που χρησιμεύει ως κύρια τροφή των αρπακτικών πουλιών, περιλαμβάνει συνολικά 41 διαφορετικά είδη (φίδια, βατράχους, χελώνες, σαύρες). Στο μέρος αυτό έχουν τις φωλιές τους περισσότερα απο 120 είδη πουλιών, των οποίων ο αριθμός υπερβαίνει τα 219, εάν συνυπολογισθούν οι χειμερινοί και οι θερινοί επισκέπτες. Σε αυτούς ανήκουν μερικά σπάνια πουλιά, όπως π.χ. ο μαύρος πελαργός.

Το χαρακτηριστικό όμως της Δαδιάς είναι τα αρπακτικά πουλιά. Μέσα στην προστατευόμενη περιοχή του φυσικού πάρκου παρατηρήθηκαν 36 απο τα 38 είδη αρπακτικών πουλιών που ζουν στην Ευρώπη, απο τα οποία 20 έχουν τις φωλιές τους μονίμως στην Δαδιά, π.χ. ο μαυρόγυπας, το χρυσογέρακο και το αετογέρακο, η περιοχή κερδίζει σπουδαιότητα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Στο οικοτουριστικό κέντρο της Δαδιάς έχει ενσωματωθεί ένα περιποιημένο ξενοδοχείο, ένα εστιατόριο και καφενείο και ένα πληροφοριακό κέντρο. Το έμπειρο και καταρτισμένο προσωπικό αναλαμβάνει τη συνοδεία και ξενάγηση των επισκεπτών σε πολυάριθμες δραστηριότητες.



Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΑΡΑΓΓΙΩΝ
Η διαδρομή του δάσους και των φαραγγιών, των κρυστάλλινων νερών, του πρασίνου και των ζαρκαδιών.

Ο δρόμος του Άβαντα οδηγεί στη βόρεια κατεύθυνση. Σε αποστάσεις 6-10 χιλιομέτρων βρίσκονται ο μεσαιωνικός πύργος του Πόταμου και ο πύργος του Άβαντα, όπου βρίσκονται πλάϊ-πλάϊ τείχη απο τους κλασσικούς και τους βυζαντινούς χρόνους. Στα γύρω βουνά βρίσκονται καλά διατηρημένοι τόποι λατρείας των Αρχαίων Κικόνων, ενός αρχαίου θρακικού λαού. Στα γύρω στενά μονοπάτια, μέσω των οποίων περνά η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης, υπάρχουν πολλά σπήλαια μέσα στο βράχο.

Σε ένα από αυτά βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων, του οποίου οι τοιχογραφίες σε δυο στρώματα είναι απο τον 11ο και τον 13ο αιώνα.

Βορειοδυτικά βρίσκονται τα μικρά χωριά Κίρκη, Συκορράχη και Λεπτοκαρυά, υπέροχα απλωμένα σε εντυπωσιακές βουνοκορφές. Για να δει κάποιος όλες τις χαράδρες και τις κοιλάδες αυτής της περιοχής χρειάζεται αρκετές μέρες και πολύ μεγάλη αντοχή, επειδή δεν είναι όλοι οι δρόμοι κατάλληλοι για αυτοκίνητο. Τέλος αξίζει να επισκεφθείτε και το παραδοσιακό χωριό με τις κυκλικές καλύβες των Σαρακατσάνων.



Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Η διαδρομή της θάλασσας και της ιστορίας, του βότσαλου και της αμμουδιάς, του ψαρέματος και του μαγευτικού δειλινού.

Δυτικά της Αλεξανδρούπολης βρίσκονται τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής. Το σπήλαιο του Κύκλωπα Πολύφημου, η αρχαία πόλη της Μεσημβρίας και ο προιστορικός οικισμός στην Τούμπα της Μάκρης.

Η ζώνη της Μεσημβρίας δημιουργήθηκε κατά πάσα πιθανότητα τα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα και έφθασε στην ακμή της τον 5ο και 6ο π.Χ. αιώνα. Μπορείτε να εξερευνήσετε τον χώρο καθημερινά.

Για ξεκούραση υπάρχουν οι αμμουδιές μήκους πολλών χιλιομέτρων κατά μήκος αυτής της διαδρομής, πεντακάθαρο νερό και παραλίες με πολύ ψιλή άμμο που προσκαλούν για μπάνιο.



ΒΟΥΝΑ ΚΑΙ ΤΟΠΟΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

Ο ξένος που έρχεται στην Αλεξανδρούπολη από την άλλη Ελλάδα εντυπωσιάζεται ίσως από τη σύγχρονη της εμφάνιση και από την άψογη γεωμετρικά ρυμοτομία της. Ξέρει ίσως ότι είναι μια νέα πόλη που μόλις έκλεισε έναν αιώνα ζωής. Κι' ίσως να μην φαντάζεται ότι η καινούρια αυτή πόλη έχει κι' έναν ενδιαφέροντα περίγυρο που αξίζει να τον επισκεφτεί.

Λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω απ' την πόλη αρχίζουν τα βουνά. Είναι τα νότια κράσπεδα της Ροδόπης όπου μέσα στις κλεισούρες που διασχίζουν τους βουνίσιους όγκους τρυπώνει ο σιδηρόδρομος που έρχεται από την Κομοτηνή, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, τη Δ. Ευρώπη. Η διαδρομή καθώς έρχεσαι από την Κομοτηνή χαρίζει στιγμές ψυχικής ευδαιμονίας για όποιον μπορεί να χαρεί ακόμα σήμερα την ομορφιά των φυσικών τοπίων.

Η όμορφη αυτή διαδρομή είναι ο πανάρχαιος δρόμος που οδηγούσε από τον κάμπο της Κομοτηνής στην κοιλάδα του Έβρου, χωρίς να κατεβαίνει στις παραθαλάσσιες πόλεις όπως έκανε η Εγνατία οδός. Στη μέση της ορεινής αυτής διαδρομής το χωριό Κίρκη, ο Κιρκάς των παλιότερων που λέγεται ότι χρησίμευσε ως τόπος στάθμευσης των ταξιδιωτών. Άλλωστε και το παλιό του όνομα δεν έχει καμμιά σχέση με τη μάγισσα Κίρκη, αλλά, όπως έλεγαν γέροι του χωριού δόθηκε από την τουρκική λέξη Κιρ Χαν που θα πει υπαίθριο χάνι ή Κίρκ Χαν δηλαδή Σαράντα χάνια.

Λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα ξεπροβάλλουν πλάι' στη σιδηροδρομική γραμμή οι εγκαταστάσεις των μεταλλείων. Εδώ παλιότερα έσφυζε η ζωή. Χιλιάδες τόννοι μεταλλευμάτων εξάγονταν από τα σπλάχνα της γης δίνοντας δουλειά σε χιλιάδες εργατικά χέρια. Τώρα όλο αυτό το συγκρότημα των αποθηκών και των εργαστηρίων με τα επάλληλα πατώματα, ο εναέριος σιδηρόδρομος με τα βαγονάκια να αιωρούνται άνεργα στα φυσήματα του αέρα, είναι μια μελαγχολική εικόνα θανατικής ακινησίας. Και μόνο οι ελπίδες του κόσμου στέκουν εκεί για την επαναλειτουργία των μεταλλείων. Γιατί σύμφωνα με μελέτη του Ιδρύματος Γεωλογικών Μελετών της χώρας μας, υπάρχουν μεγάλα αποθέματα σιδηροπυρίτη που περιέχουν κατά βάση σίδηρο και μικρότερες ποσότητες μολύβδου χρυσού και αργύρου. Στην υποβαθμισμένη ορεινή αυτή περιοχή, η συστηματική εκμετάλλευση του ορεινού της πλούτου θα την βοηθήσει να ζωντανέψει οικονομικά και να βγει από τη μιζέρια της.

Προς το παρόν όμως οι στοές παραμένουν αραχνιασμένες, μισοερειπωμένα πολλά κτίσματα και τα δείγματα των μεταλλευμάτων σκουριάζουν στη μεγάλη αποθήκη.

Φαίνεται πως ο χώρος των μεταλλείων ήταν γνωστός από την αρχαιότητα γιατί εδώ βρέθηκαν ίχνη εκμετάλλευσης, άγνωστο από ποια εποχή. Μέσα στο κοντινό δάσος επισημάνθηκαν μεγαλιθικά λατρευτικά μνημεία σαν τα Μενχίρ της Δυτικής Ευρώπης. Ογκόλιθοι όρθιοι και γύρω-γύρω πλατειές πέτρες σαν καθίσματα. Πρωτόγονες μορφές λατρείας μήπως από τη νεολιθική εποχή; Ο χρόνος και η έρευνα θα το δείξει.

Όμως αυτή η στενή πανέμορφη κοιλάδα που συνεχίζει προς την Αλεξανδρούπολη έχει κι' άλλα να επιδείξει.

Ο καινούριος δρόμος ξεκινά από την πόλη και βαδίζοντας πλάϊ στις γραμμές τραβά προς τα βόρεια. Κάμπος ανοιχτός στην αρχή, οι πλαγιές των βουνών μετά και τ' ανοίγματα που ανάμεσα τους χώνεται ο δρόμος για να διχαστεί στα πρώτα υψώματα.

Το αριστερό παρακλάδι είναι ένας χαλικοστρωμένος δρόμος. Περνά σύρριζα με τις υπώρειες πράσινου λόφου που στην κορφή του φαντάζει σαν διάδημα ένα συγκρότη μα από μεσαιωνικούς πύργους. Λεπτοί και αέρινοι υψώνονται στο γαλανό στερέωμα οι πύργοι. Όπως βεβαιώνει ο Αλεξανδρουπολίτης ερευνητής Άγγελος Ποιμενίδης:

"στήθηκαν και τους εχρησιμοποίησεν η Φραγκοκρατία (13ο αιώνα) για να φυλάγονται οι Βαρώνοι από τις επιδρομές των Θρακικών φυλών των βουνών αυτών ή καλλίτερα από τις επιδρομές των Βουλγάρων".

Είναι το κάστρο του Ποταμού που κατά μία εκδοχή ήταν δημιούργημα των Γατελούζων της Γένοβας οι οποίοι κατέλαβαν την περιοχή μετά την 4η Σταυροφορία και πήραν στη δικαιοδοσία τους εκτός από τα νησιά της Λέσβου, της Λήμνου και της Σαμοθράκης και την Αίνο με την εδώ περιοχή της.

Προϊστορικός οικισμός κατά τον καθηγητή κ. Μπακαλάκη και μάλιστα πλούσιος, φαίνεται πως ήταν το ύψωμα αυτό στο οποίο η ζωή πρέπει να είχε πολλών αιώνων διάρκεια μια και οι καλοπελεκημένες πέτρες που υπάρχουν σ' αυτό είναι ένδειξη για την παρουσία ζωής στα ιστορικά χρόνια. Από την προϊστορία λοιπόν ως το Μεσαίωνα βάσταξε η ζωή εδώ που οι σύγχρονοι, δυστυχώς, πασχίζουν να εξαφανίσουν τα ίχνη της μια κι' αφήνουν να καταρρέουν αυτοί οι περήφανοι πύργοι.

Ο δρόμος βαδίζει πλάϊ στη σιδηροδρομική γραμμή, πότε δίπλα στην απότομη και κοφτή πλαγιά του βουνού πότε ανάμεσα σε καλλιεργημένα χωράφια και κάτω από το φύλλωμα των πλατανιών που χαίρονται την υγρασία του μικρού ποταμίου. Μερικά χιλιόμετρα διαδρομής και τα βουνά απομακρύνονται σχηματίζοντας πελώρια αγκαλιά με διάσπαρτα τεράστια πλατάνια. Κάθετοι πελώριοι βράχοι υψώνονται στην ανατολική πλευρά που θυμίζουν τις Φαιδριάδες Πέτρες των Δελφών σε επιβλητική παράταξη.

Στενό μονοπάτι ανηφορίζει προς τη βάση τους, που έχει αποχτήσει τώρα τελευταία τσιμεντένια σκαλιά. Οδηγεί στη μεγάλη σπηλιά με το παλιό το βυζαντινό εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων που ψηλά στο στήθος των βράχων φαντάζει σαν πελώριο σκοτεινό μάτι. Δυναμωμένη η φωνή από τη χοάνη των βράχων αντηχεί σαν από υπερφυσικό μεγάφωνο.

Απότομα τα σκαλιά κι' οι αναβάτες λαχανιάζουν. Ευτυχώς υπάρχουν τα πρόχειρα σιδερένια κάγκελα που έχουν στερεωθεί στο βράχο. Σε οδηγούν στην είσοδο της σπηλιάς για να διαπιστώσεις ότι βρίσκεσαι σε μια μικρή υποβλητική εκκλησία. Στην ανατολική πλευρά μικρός σοβατισμένος τοίχος έχει διαχωρίσει ένα μικροσκοπικό κοίλωμα του βράχου σε Άγιο Βήμα. Ο σοβατισμένος αυτός τοίχος είναι τοιχογραφημένο τέμπλο όπου διατηρούνται μισόσβηστες εικόνες. Εικονογραφημένα είναι και τα τοιχώματα της σπηλιάς που είναι και οι τοίχοι της εκκλησίας. Οι ειδικοί ανάγουν τη φιλοτέχνησή τους στο 12ο και στο 14ο αιώνα σε δύο στρώματα που το δεύτερο καλύπτει το πρώτο.

Νωπογραφίες είναι οι εικόνες της πρώτης περιόδου και οι ήρεμες και μελαγχολικές μορφές τους με τ' αμυγδαλωτά μάτια και με τα ελαφρών τόνων χρώματα παρουσιάζονται αποπνευματωμένες που αιωρούνται σε ουράνια εξαΰλωση.

Με ζωηρά χρώματα και με τη μέθοδο της ξηρογραφίας (Tempera) είναι οι εικόνες της β' περιόδου που ανάγονται στον 14ο αιώνα. Μεγαλειώδεις συνθέσεις με μνημειακή αντίληψη κατά τους ειδικούς.

Δεν υπάχουν ιστορικές πληροφορίες για το σπήλαιο. Ίσως η ανασκαφή του μας αποκαλύψει ίχνη της προϊστορικής εποχής και της ζωής των σπηλαιόβιων προγόνων μας. Οι θρύλοι μιλούν για ασκητές που μαρτύρησαν για την πίστη τους και απόχτησαν τη φήμη του Αγίου. Ίσως γι' αυτό και η σπηλιά μετατράπηκε σ' εκκλησάκι που τιμάται στη μνήμη των Αγίων Θεοδώρων και γιορτάζει στις 16 Μαΐου.

Άλλη παράδοση, που απαντάται συχνά στο θρακικό χώρο, αναφέρει ότι παλιότερα κάθε χρόνο την ημέρα της γιορτής έρχονταν εδώ ένα ελάφι που γίνονταν θυσία στους Αγίους.

Πάντως η στενή κοιλάδα, που ήταν μια από τις διαβάσεις οι οποίες οδηγούν απ' την πεδιάδα της Κομοτηνής στη θρακική παραλία, είναι γεγονός ότι κατοικήθηκε από πολύ παλιά. Σήμερα λίγοι άνθρωποι περνούν από την περιοχή. Ίσως μόνο οι χωρικοί που καλλιεργούν με καπνό και καλαμπόκια τα λιγοστά χωράφια, και οι προσκυνητές που έρχονται στη γιορτή των Αγίων. Και μονάχα τα τραίνα που περνούν, ταράζουν με τα σφυρίγματα τους τη γαλήνη του τόπου.

Ας γυρίσουμε όμως πίσω στο κάστρο του Ποταμού, εκεί που διχάζεται ο δρόμος, για να πάρουμε το δεξί του παρακλάδι. Αυτός ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος που περνά ανάμεσα σε σγουρό με χαμηλούς λόφους έδαφος, φτάνει σ' ένα μικρό χωριό, τον Άβαντα. Ασφαλώς τ' όνομα αυτό θα του δόθηκε για να θυμίζει την αρχαία θρακική φυλή των Αβάντων που ένας κλάδος τους μετανάστευσε και κατέληξε στην Εύβοια όπου κι' εγκαταστάθηκε.

Υψώματα, άλλα πέτρινα με βραχώδεις απότομες κορφές κι' άλλα με ομαλή καταπράσινη ράχη, κλείνουν τους ορίζοντες του χωριού αφήνοντας ένα άνοιγμα προς τα νότια.

Κατοικημένος από πολύ παλιά και τούτος ο τόπος. Γεμάτα τα γύρω υψώματα και τα βουνά από παλιά κάστρα και ίχνη ανθρώπινων οικισμών, από τη νεολιθική ακόμα εποχή. Πέρασμα ήταν ο Άβαντας μια και βρίσκεται στο μικρό ποτάμι πλάϊ και στη διάβαση που έφερνε από την ορεινή περιοχή στην παραλία με το γλυκό κλίμα. Έτσι εξηγούνται τα κατάλοιπα από τα κάστρα στις διάφορες κλεισούρες. Τέτοιο είναι κι' αυτό το ύψωμα το Μπόζ-Τεπέ στα βορινά του Άβαντα. Όπως το βλέπεις απ' το χωριό σου παρουσιάζεται ένας απότομος κωνικός λόφος με πέτρινη σκούφια και πράσινη φορεσιά από πυκνούς θάμνους. Είκοσι λεφτά κρατά η ανάβαση από τη βάση του μέσα στους βάτους και στη δυτική πλευρά την αθέατη απ' το χωριό, και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά στο αρχαίο τείχος που ορθώνει τα σπαράγματα του σε ύψος πέντε ως οχτώ μέτρα.

Μια μεγαλόπρεπη πύλη φράζεται από δέντρα και θάμνους που φυτρώνουν ανάμεσα στις πέτρες. Ακόμα και στις μασχάλες του τείχους ριζώνουν θάμνοι και χορτάρια και το σκεπάζουν με τα κλαδιά τους. Ψηλοί πύργοι εξακολουθούν να ορθώνονται στα πλαϊνά της πύλης. Από το μέσα μέρος σώζονται ακόμα τα σκαλοπάτια για ν' ανεβείς στις επάλξεις. Διατηρούνται κι' αυτές κολοβωμένες μα ξεχωρίζουν απ' τον πίσω τους διάδρομο όπου στέκονταν οι πολεμιστές. Δασωμένη όλη η περιοχή, πυκνό ρουμάνι μέσα κι' έξω απ' το τείχος αυτό, το μεσαιωνικό όπως φαίνεται απ' το υλικό του, δεν σου επιτρέπει να έχεις ολοκληρωμένη εικόνα του χώρου. Όμως το κοίταγμα απ' τις επάλξεις επιβεβαιώνει το επίκαιρο του κάστρου.

Στις νότιες και ανατολικές υπώρειες του υψώματος περνά το μικρό ποτάμι και ο δρόμος που οδηγεί στα βουνίσια ανοίγματα, στο οροπέδιο της Αισύμης. Νότια, μέσα στη σγουράδα των λόφων υψώνονται οι πύργοι του Ποταμού. Οι αλλεπάλληλοι κυματισμοί των λόφων που ξεκινούν από κοντά και απομακρύνονται για να καλύψουν τον ορίζοντα βάφονται από ανοιχτό πράσινο ως το σκούρο γαλάζιο. Εσάρπες ατμών και ξέφτια από σύννεφα κάθονται σε μακρινές κορφές. Στα νοτιοανατολικά τα χαμηλά υψώματα καλύπτουν τον ορίζοντα και μόλις αφήνουν να φανούν οι κορφές των βουνών της Αίνου. Δεξιότερα η θάλασσα με τη σκούρα λουλακιά επιφάνεια της απλώνεται ως τον ορίζοντα που τον καλύπτει ο σκούρος όγκος της Σαμοθράκης.

Είναι συγκλονιστική η εντύπωση που σου δημιουργεί το απομεινάρι αυτό από το παλιό κάστρο του Άβαντα. Νοιώθεις εδώ την ανησυχία των παλιών ανθρώπων που άφησαν εδώ πάνω κάτι από τη ζωή τους, αφού για να την προασπίσουν έχτισαν τούτο το κάστρο. Και δεν χρειάζεται παρά λίγη δόση φαντασίας για ν' αναπαραστήσετε τις παλιές μέρες, τότε που με τις σάλπιγγες και τα χτυπήματα της καμπάνας δίνονταν τα σήματα του συναγερμού. Τότε ασφαλώς οι κάτοικοι της περιοχής θ' ανέβαιναν λαχανιάζοντας την απότομη πλαγιά κουβαλώντας τα λιγοστά τους πράγματα ενώ από τις βορινές κλεισούρες κατέβαιναν οι επιδρομείς.

Τώρα στο χωριό του Άβαντα βασιλεύει η ησυχία. Μόνο οι φωνές των παιδιών ακούονται και οι συζητήσεις των γέρων στο καφενείο που αναπολούν τα περασμένα και κρίνουν τα τωρινά. Πρόθυμα σου μιλούν για τα παλιά κάστρα της περιοχής, που τα ξέρουν από παιδιά μια κι' εκεί έβοσκαν τα κοπάδια, θα σου μιλήσουν ακόμα και για την παλιά εκκλησία του χωριού και θα σε οδηγήσουν να τη δεις. Γιατί μόνος σου δεν πρόκειται να την ξεχωρίσεις ούτε να την υποψιαστείς πίσω από το λευκό μαντρότοιχο. Είναι μια εκκλησιά με χαμηλή σκεπή που προφανώς το μικρό της ανάστημα δεν προκαλούσε τον αλλόπιστο κατακτητή. Παλιά ανάγλυφα με λουλούδια και βυζαντινούς σταυρούς είναι εντοιχισμένα ψηλά στη νότια γωνιά του τοίχου της πρόσοψης. Και μια επιγραφή για την επισκευή της εκκλησίας με την ημερομηνία 1838. Υποβλητικό μισόφωτο στο εσωτερικό του Αη-Γιώργη με τους χοντρούς τοίχους και τα μικρά παράθυρα. Εδώ αισθάνεσαι πως στους χρόνους της δουλείας έβρισκε αποκούμπι και αντιστύλι η μισολιπόθυμη τους Γένους ψυχή για να πάρει καινούριες δυνάμεις ώσπου να φτάσει στο τέρμα των δοκιμασιών της.

Οι χωρικοί ιστορούν για την κρυμένη εκκλησία που ήταν το κρυφό σκολειό της τουρκοκρατίας, για τους παλιούς αρματωλούς και για τα λημέρια τους μέσα στο δάσος. Απομεινάρια από παλιά τείχη, από δρόμους, από πηγάδια και διάφορα άλλα έργα των ανθρώπινων χεριών. θα σου πουν και για το Τσεπέλ-Καγιά, το Λόφο του Μοναστηριού που υψώνεται πλάι στο δρόμο που πάει για την Αισύμη. Απόκρημνες πλαγιές με κοφτερά βράχια κι' ανάμεσα δύσκολα περάσματα. Τείχη πρωτόγονα στα ευπρόσβλητα σημεία κλείνουν τις διαβάσεις. Δεν θα έκανα λόγο για το ύψωμα αυτό της περιοχής της Αλεξανδρούπολης, ένα από τα εκατοντάδες δύσβατα πετρώδη υψώματα αν αυτό δεν είχε κάποια ξεχωριστή σημασία.

Στο ύψωμα αυτό, λοιπόν, που το επίσημο του όνομα είναι "Μοναστήρι Λόφος", και επάνω σε μεγάλους βράχους, βρέθηκαν απεικονίσεις αστερισμών με σκαλισμένες κοιλότητες. Ο έφορος αρχαιοτήτων Θράκης κ. Διαμαντής Τριαντάφυλλος έγραψε γι' αυτό στο αριθ. 41/1986 τεύχος του περιοδικού "Θρακικά χρονικά" της Ξάνθης:

"Σ' ένα βράχο διακρίνεται καθαρά ότι οι κοιλότητες σχηματίζουν το σχήμα του αστερισμού της Μεγάλης Άρκτου".

Εκτός όμως από τις μικρές κοιλότητες υπάρχουν και μεγαλύτερες κατασκευές "οι θρόνοι", όπως τις λεν οι κάτοικοι του Άβαντα, γιατί μοιάζουν με σκαλιστά στο βράχο καθίσματα και που

"θα μπορούσε κανείς να τις ερμηνεύσει ως είδος κόγχης προορισμένης για λατρευτικές προσφορές".

Υπάρχουν επίσης ανάγλυφοι ή λαξευμένοι δίσκοι, σύμβολα του ήλιου και λαξευμένα πιθάρια και άλλα αγγεία. Πήλινο άγαλμα κεφαλής βοδιού που βρέθηκε παλιότερα, και που μάλλον θα ήταν αφιέρωμα.

"Η επιβλητική μορφή του υψώματος, η φύση του εδάφους, το πλήθος των λαξευτών κατασκευών και ο βραχώδης βωμός μας οδήγησαν στην υπόθεση ότι πρόκειται για ένα εκτεταμένο χώρο υπαίθριας λατρείας, για ένα ιερό του θεού και πάλι της ορεινής Ροδόπης Ρήσου".

Ήταν δε ο Ρήσσος ο μυθικός βασιλιάς της Θράκης που βρήκε το θάνατο στον πόλεμο της Τροίας. Έγινε λοιπόν αργότερα θεότητα των Θρακών των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων με το όνομα Θράκας Ήρωας και Θράκας Ιππέας για να μεταβληθεί σε Αη-Γιώργη των Θρακών των χριστιανικών χρόνων.

Εντυπωσιακός αυτός ο υπαίθριος χώρος λατρείας των αρχαίων Κικόνων, εντυπωσιακή όμως και η διαδρομή για το ορεινό θέρετρο την Αισύμη κι' από κει για τις Τρείς Βρύσες. Η Αισύμη είναι ένα χωριό που τ' όνομα του θυμίζει την ομηρική ομώνυμη πόλη. Ντογάν Χισάρ το παλιό όνομα του χωριού που μεταφράζεται σε "Κάστρο του Γύπα". Ίσως γιατί η περιοχή έχει πολλά απ' αυτά τ' αρπακτικά πουλιά. Ανοιχτό οροπέδιο γύρω απ' το χωριό με άφθονες αμυγδαλιές, καρυδιές και άλλα οπωροφόρα και πολλές κορφές γύρω κατάφυτες από τη δασική βλάστηση.

Ο τόπος είναι κατάλληλος για ορεινές διακοπές. Ο καθαρός αέρας, το κρύο νερό που έρχεται κατ' ευθείαν από την πηγή και χύνεται από τη βρύση της μεγάλης πλατείας, με τις φλαμουριές γύρω και το συντριβάνι στη μέση, είναι μερικά από τα στοιχεία της Αισύμης. Γι' αυτό και πολλοί θιασώτες του ορεινού τουρισμού έχουν εδώ τη θερινή τους διαμονή. Κομψά σπιτάκια με ποικιλία ρυθμών και χαρωπούς κήπους με θέα τις απόμακρες κορφές.

Κατάλληλη και για αφετηρία πολλών ορεινών διαδρομών είναι η Αισύμη. Εκδρομών για το δάσος, για τις Τρείς Βρύσες και για το ύψωμα Κελεμπέκ. Στην κορφή του των 874 μέτρων στέκεται το πυροφυλάκειο της Δασικής Υπηρεσίας. Αγναντεύει τα γύρω βουνά για να δώσει το σύνθημα του συναγερμού σε περίπτωση πυρκαγιάς.

Ο δρόμος ανηφορίζει ανάμεσα στις βελανιδιές και στις οξυές που δημιουργούν δροσερές στοές με τα κλαδιά τους και θυμίζουν οροφές γοτθικών μητροπόλεων. Βρύσες με παγωμένο νερό ξεδιψούν τους περαστικούς. Μετά το μικρό χωριό της Λεπτοκαρυάς ο δρόμος διχάζεται. Ο ένας στρίβει για το Κελεμπέκ κι' είναι σκιερός κάτω από τα κλαδιά. Η δροσιά φτάνει μέχρι τα σπλάχνα σου. Φτέρες φτάνουν μέχρι το δρόμο και στους κορμούς των δέντρων πρασινίζουν τα βρύα.

Η κορφή του Κελεμπέκ σου προσφέρει τη θέα σαν σε ανοιχτό πανέρι. Η κορυφογραμμή της Σιάπκας με το μυτερό της κώνο και πίσω η Βουλγαρία προς το Βορρά. Δεξιότερα το Σίλο, η ψηλότερη κορφή της περιοχής. Στα Βορειοδυτικά η κορυφογραμμή της Ροδόπης μέχρι το τέρμα του ορίζοντα με την πεδιάδα της Κομοτηνής στα πόδια της. Προς το Νοτιά ο Ίσμαρος το βουνό των Κικόνων της Οδύσσειας με τις κορφές του χαμηλότερα μας. Πίσω υψώνεται μέσα στην άχνα το γαλάζιο όραμα της Σαμοθράκης και πιο κοντά διακρίνεται με τα κυάλια το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Αριστερότερα προς την Ανατολή τα βουνά της Αίνου και μπροστά τους μέσα στους υδρατμούς υποπτεύεσαι το Δέλτα του Έβρου. Στην Ανατολή βορειότερα ατέλειωτα πράσινα κύματα σγουρών λόφων χάνονται στο βάθος σαν θάμπος ονείρου. Ακούονται κυπροκούδουνα και βελάσματα.

Το ταξίδι τελειώνει με την επίσκεψη στις δασικές εγκασταστάσεις στις Τρείς Βρύσες. Από το Κελεμπέκ ο δρόμος ακολουθεί την πλαγιά και δίνει μια εξαίρετη θέα στα Νοτιοανατολικά. Ξεχωρίζει έτσι ανάμεσα στον ατελεύτητο χορό των υψωμάτων ο διχαλωτός λόφος με τις εγκαταστάσεις της τηλεόρασης και παραπίσω η Γκίμπρενα το πολυτραγουδημένο βουνό του Σουφλίου.

Δρόμοι πολλοί διασταυρώνονται στο μεγάλο δάσος της οξυάς που οδηγούν στο Μεγάλο Δέρειο, την Κοτρωνιά και τη Δαδιά.

Οι Τρείς Βρύσες βρίσκονται σε ξέφωτη πλαγιά ανάμεσα σε κατάφυτες κορφές. Υπάρχουν εδώ δασικές εγκαταστάσεις και εκτροφείο θηραμάτων με ζαρκάδια και λαγούς. Είναι μια ευκαιρία για ξεκούραση και ψυχική ευφορία καθώς βλέπεις τα χαριτωμένα αυτά ζώα με τα κλαδωτά κέρατα να τρέχουν ανέμελα στα χορταριασμένα ξέφωτα, ενώ επάνω στις φυλλωσιές των δέντρων χαλά ό κόσμος από τα φτεροκοπήματα. Λες και ξαναζεί ο αρχαίος κόσμος με τους Πάνες και τις νεράιδες.



Προηγούμενη Σελίδα        Κεντρική Σελίδα        Προηγούμενη Σελίδα
 Advertised by Ati Advertising on se.gr

Καταχωρήστε το ξενοδοχείο σας στον κατάλογο www.Summer-Hotels.com

 

 

best price hotels: grhotels.com